23 marca 2015

ZAPOWIEDŹ: Znajdź wielkanocne jajeczko!

Nadeszła kalendarzowa wiosna, zbliża się Wielkanoc, kwiatki kwitną, ptaki śpiewają... a w naszych głowach zaczyna kiełkować coraz więcej pomysłów. W głowach blogerów językowo-kulturowych pojawił się pomysł zorganizowania kolejnej akcji, rozgrywającej się równolegle w wielu miejscach w sieci. Co miesiąc podróżujecie z nami W 80 blogów dookoła świata, otwieraliście okienka kalendarza adwentowego w Blogowaniu pod jemiołą, natomiast teraz zapraszamy Was na coś, co po szwedzku można byłoby nazwać påskäggsjakt - polowaniem na wielkanocne jajka.


Znajdź wielkanocne jajeczko to zabawa, w której będziecie mogli jak zwykle poznać mnóstwo ciekawostek z różnych krajów z całego świata. Tym razem będziemy też sprawdzać Waszą spostrzegawczość i refleks, a Was zachęcimy, by na chwilę pobawić się w blogowego chowanego i stać się poszukiwaczem blogowych skarbów. Na najlepszych oczywiście będą czekać atrakcyjne nagrody. 

Zabawa będzie trwać od 29. marca do 1. kwietnia na 21 blogach. Na naszym Facebookowym fanpage'u prezentujemy od dziś sylwetki blogerów, którzy ukryją dla Was wielkanocne jajeczka - polajkujcie stronę lub zapiszcie się do udziału w wydarzeniu, żeby być na bieżąco za aktualnościami i nie przegapić okazji na wygraną. Z informacjami o nas oraz terminarzem naszych wpisów możecie zapoznać się w przygotowanej przez nas prezentacji.

Wpis z jajeczkiem (do szukania) znajdziecie na Szwecjoblogu 1. kwietnia. I będzie z jajem (do pośmiania się), z tematyką związaną z pierwszym kwietnia właśnie. 


Follow on Bloglovin

13 marca 2015

IKEA - podróż w czasie (zdjęcia)

Älmhult to niewielka, licząca zaledwie dziewięć tysięcy mieszkańców miejscowość, ale jej nazwa wydaje się być rozpoznawana na całym świecie i wielu osobom od razu kojarzy się z IKEĄ, jednym z najbardziej znanych szwedzkich przedsiębiorstw. 

Ingvar Kamprad założył swoją firmę w 1943 roku jako siedemnastolatek. Z początku sprzedawał długopisy, zapalniczki i nylonowe pończochy. Cztery lata później zajął się wysyłkową sprzedażą mebli, a w 1953 roku powstał pierwszy sklep IKEA, właśnie w Älmhult. To tutaj powstał też potem pierwszy duży dom towarowy IKEA, pierwowzór tych dzisiejszych, w charakterystycznych niebiesko-żółtych barwach.

Wybraliśmy się do Älmhult, żeby zwierdzić wystawę IKEA Genom Tiderna, czyli "IKEA na przestrzeni wieków".




Wystawa IKEA Genom Tiderna zajmuje powierzchnię ośmiuset metrów kwadratowych i przedstawia dwadzieścia różnych pomieszczeń, w których prezentowane są urządzone wnętrza oraz pomysły IKEA od lat czterdziestych aż do dziś. Wydaje mi się, że każdy znajdzie tu dla siebie: od tych, którzy interesują się wystrojem wnętrz, po tych, których bardziej ciekawią mechanizmy rozwoju przedsiębiorstwa. To, co mnie bardzo się podobało, to szczegóły, o które zadbano przy prezentacji pomieszczeń - wiele z nich wygląda, jakby ktoś w nich mieszkał, a teraz po prostu na chwilę wyszedł. Na biurku leżą w okulary i długopis, a na stole talerz z ciasteczkami czy półmisek z bananami, które wyglądają jak prawdziwe. No i oglądanie pokoi przyniosło dla nas trochę sentymentów: niektóre meble czy sprzęty przypominały te, które widzieliśmy w domach naszych babć.


Lata pięćdziesiąte to właśnie czas lansowania pomysłów IKEI, z którymi kojarzona jest dziś - samodzielny montaż mebli oraz prezentowanie klientom mebli w "urządzonych" pokoikach w domu towarowym. Na wystawie z tego okresu zafascynowały mnie wzorzyste tapety i zasłony.









Lata 60. to polski akcent w histori IKEI. Chodzi o bukowe krzesła ÖGLA, które produkowano w fabryce mebli giętych w Radomsku. Dlaczego tam? Na początku lat 60. firma Kamprada przeżywała kryzys, bojkotowana przez szwedzkich producentów mebli, więc szukano dostawców w innych krajach. Kamprad przyznaje, że ma do Polski sentyment, choć interesy z Polakami stały się w tamtym czasie przyczyną jego problemów z alkoholem (sic!). Współpraca z Polską dalej trwa - podobno połowa produktów z asortymentu IKEI wytwarzana jest właśnie w naszym kraju.

Poza tym, lata 60. na wystawie to odważne kolory i wzory.







Lata 70. to dla IKEI czas ekspansji na rynki europejskie, wtedy także zaprojektowano znany regał BILLY. Na wystawie można było znaleźć książeczki poświęcone temu meblowi, a w sklepie z pamiątkami kupić sobie regał w wersji miniaturowej, mieszczącej się na jednej półce prawdziwego mebla. Kolejne dziesięciolecie należało natomiast do stolika LACK, który widziałam chyba w każdym studenckim mieszkaniu.




Lata 90. to zdecydowanie jaśniejsza kolorystyka wnętrz, wydaje mi się, że właśnie taka dominuje dziś w pokojach urządzanych we współczesnych domach handlowych IKEA. Zaskoczyła mnie bardzo kolekcja "Szwedzki XVIII wiek", wprowadzona w 1993 roku (wycofana pięć lat później) - nawiązywała do wzornictwa z epoki. Zdziwiło mnie też, że dopiero w latach 90. zaczęto lansować kolekcje IKEA dla Dzieci, której istnienie wydawało mi się czymś niemalże oczywistym.







Ciekawym elementem wystawy jest też część poświęcona katalogom - dziś uznawanym wręcz za kultowe.








Końcowe ekspozycje to już same smaczki. Wizje przyszłości (IKEA na Księżycu?) czy IKEA w liczbach (Czy wiesz, że za każdym razem, kiedy mrugasz, ktoś wchodzi na stronę ikea.com? Albo żeby pokryć łączną powierzchnię wszystkich sklepów IKEA potrzebne byłoby 34 miliony stolików LACK?). 






Na wiosnę 2016 roku planowane jest otwarcie dużego Muzeum IKEA. Bardzo podobał mi się pomysł, by zachęcić odwiedzających do współtworzenia muzeum - jeśli ktoś ma jeszcze w domu dawne meble, może dać im nowe życie i pozwolić im stać się częścią ekspozycji.




Wystawę można zwiedzać codziennie, za darmo, w smålandzkim Älmhult, w piwnicy Korporacyjnego Centrum Kulturalnego IKEA Tillsammans (adres: Ikeagatan 1) do 17 grudnia 2015, potem wystawa zostanie zamknięta, na rzecz Muzeum IKEA.



Źródła:

Follow on Bloglovin

11 marca 2015

Różne oblicza Tove Jansson - "Wiadomość" oraz "Muminki Komiksy"

"Szkoda mi ludzi, którzy znają Tove Jansson tylko jako autorkę Muminków. Jasne, chronologicznie trolle pojawiły się przed książkami dla dorosłych. Ale jeśli nie czytało się jej powieści i opowiadań, to jakby nie znało się Tove Jansson. Nie naprawdę. Z drugiej strony - jak miło pomyśleć, że ma się jeszcze do odkrycia całą jej twórczość!" - tak zaczyna się przedmowa Philipa Teira do zbioru opowiadań Wiadomość.



Ja też znałam Tove przede wszystkim jako "mamę Muminków". Co więcej, Muminki odkryłam na nowo i pokochałam mocniej dopiero na studiach, kiedy mogłam przeczytać je w oryginale po szwedzku, wczytać się głębiej, a także trochę od innej strony na potrzeby pracy licencjackiej. Dopiero potem sięgnęłam po Uczciwą oszustkę, a jeszcze później miałam wreszcie okazję dotrzeć do obszernej biografii Jansson autorstwa Boel Westin. I doczytałam wreszcie Lato. 





Wobec Wiadomości miałam wielkie oczekiwania, chociaż właściwie rzadko sięgam po zbiory opowiadań. Ale - tak jak zresztą mówiła o tym w wywiadzie dla Tok FM Justyna Czechowska, która przełożyła część opowiadań na język polski - akurat ta książka to nie jedna z tych, które można zabrać ze sobą na plażę i czytać pod parasolem. Ani też - tak jak ja robiłabym to najczęściej - jedna z tych, którą można zabrać ze sobą do torebki i czytać w tramwaju. Tych opowiadań nie czyta się dla rozrywki, nie pochłania się ich jednym tchem. Wymagają raczej pewnego rodzaju skupienia. Kiedy książka wpadła w moje ręce, miałam ochotę przeczytać ją w jeden wieczór od deski do deski, ale szybko przekonałam się, że lepiej podczytywać zaledwie kilka opowiadań na raz.

Trudno mi też z tego powodu oceniać tę książkę w standardowy sposób. Wiadomość czyta się w dużej mierze naprawdę jak wiadomość od autorki do czytelnika. Wiadomość z historią, wojną i strachem i samotnością w tle; wiadomość pełną refleksji na temat sztuki, z przemyconym wręcz między wierszami manifestem artystycznym. Wydaje mi się też, że inne spojrzenie na opowiadanie dała mi właśnie lektura biografii Tove Jansson. Może to jedynie moje odczucie, ale z Wiadomości wyłania się obraz Tove jako nieco zgorzkniałej, niezrozumianej artystki. 




Muminki i proza dla dorosłych Jansson to zdecydowanie dwie zupełnie różne kwestie. Gdzieś pomiędzy tym wszystkim, moim zdaniem, plasują się Muminki w wersji komiksowej. Zupełnie skradły mi serce... i cały jeden wieczór, kiedy nie mogłam się od nich oderwać.




Pocieszni i dobroduszni bohaterowie z powieści stają się w komiksach bardziej ludzcy, w niekoniecznie dobrym tego słowa znaczeniu. Ryjek jest tu łapczywym cwaniakiem i krętaczem, który myśli tylko o tym, jak tu zarobić (także kosztem Muminka), Panna Migotka potrafi wręcz irytować swoją próżnością, a Tatuś Muminka niezwykle często wspomina o whisky. No i poza tym, to w komiksach pojawia się postać wstrętnego Śmierdzielka, znanego z kreskówki jako Bobek. Komiksy są pełne ciętego, błyskotliwego humoru (naprawdę, przy czytaniu zdarzało mi się śmiać w głos), pełno w nim trafnych spostrzeżeń na temat społeczeństwa, ale w paskach nie brakuje przy tym ciepła - jego ostoją jest jak zawsze Mama Muminka. Urzekło mnie też to, jak Jansson zręcznie gra z samą formułą komiksu, pozwalając, by przedmioty wychodziły poza komiksowe ramki lub żeby ramki uginały się przed bohaterami. Co więcej, same ramki czasem nagle stają się elementem historii. Rozbroił mnie też moment, kiedy niepozorny bohater z najodleglejszego planu nagle dostaje głos, co dziwi nie tylko czytelnika, ale i samego Muminka wewnątrz historii.

Tom pierwszy to cztery historie: "Muminek i zbójcy", "Muminek i życie rodzinne", "Muminki na Riwierze" i "Muminki na bezludnej wyspie". Paski wydawane były w brytyjskiej prasie w latach 1954-1959, pierwszy tom to pierwszy rok cyklu, zgodnie z zapowiedziami redakcji, wszystkie mają zostać przedstawione polskim czytelnikom w kolejnych tomach (nie mogę się ich doczekać).




Po oba wydania, zupełnie od siebie różne, pokazujące artystkę od zupełnie innej strony, na pewno sięgnę jeszcze raz. Z zupełnie innych powodów. Komiksowe Muminki zdecydowanie na poprawę humoru, po Wiadomość, by znaleźć tam coś więcej.



Tove Jansson, Wiadomość (Meddelande)
tłum. Teresa Chłapowska, Justyna Czechowska
wyd. Marginesy

Tove Jansson, Muminki Komiksy Tom 1
 (Moomin Book One: The Complete Tove Jansson Comic Strip by Tove Jansson)
tłum. Ewa Kozyra-Pawlak
wyd. EneDueRabe 


Follow on Bloglovin
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...